بـــه نـــــــــــام او...

به نام او...

اویی که مونای مو خرگوشی اش را،

بچّه بدنیا آورد!

بچــّـه بزرگش کرد!

و بچـــّــه ســـــاخـت.

پدرش را، رفیقش...

مادرش را، أنیسش...

و خودش را، پناهش ساخت!

به نام او...

اویی که بچّه اش چندی ست

بچّگی نمی کند دیگر!

نه بچّه وار می خندد،

نه بچّه وار می گِریَد،

نه بچّه وار عاشق ست دیگر!

به نام او...

به نام اویی که بچّه اش،

در بزرگیِ روزگارِ "خودش"،

بچّگی اش گم شد!

ناخواسته، بالغ شد!

و تمامِ دخترانگی اش،

به یک شبه، "زن" شد...!

بیست و نهم شهریورگان هزار و سیصد و نود و پنج

چرک نویس...