نه خانه ی من،
به بزرگیِ تنفسِ گل های تازه است
و نه گلدانی،
در هوای خانه ی من،
تاب می آورد...
خانه ی من،
پر از جسدِ گل های خشک شده است!!!
دوم آبانگان هزار و سیصد و نود و دو
پ.ن: دومین شعرِ بدونِ مخاطبِ خاص
ما را در سایت چرک نویس دنبال میکنید
برچسب: خانه ی کوچک من,خانه ی کوچک ما سیب نداشت,خانه ی کوچک جودی ابوت,خانه ی کوچک نمایش,خانه ی کوچک, نویسنده: بازدید: 65