چرک نویس

xa0با تو تارم،با تو، پود!جملگی، آنِ منی...xa0نوزدهم دیماه هزار و سیصد و نود و هشت...

xa0 آرام باش.... xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0هان ای مخاطبِxa0همیشگیِ خاصِ من! که سکـــــــــــــــوت، آکنده از حرف هایی ست که نه گفتنش، سبک می کند دل را، و نه نگفتنش، تسکین می دهد درد را... xa0 و دم نزن... xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0...

xa0 نیستی! صدای سرد، صدای خشک، صدای شــُــــــــرxa0ِ باران xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 صدای "هـــــا" xa0 حالا تو هی آسمان ریسمان به هم بباف و مستعصل به علم، اثبات کن بودنت را، به این "یک لنگ در هوای تو،...

xa0 زن که شدم، حال و هوای دلم هم بالغ شد...! و لِه کردxa0تمامِ دخترانگی ام را xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 یکجا! xa0 سی ساله شدم و xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0نیمه زنی باقی مانده! xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0...

xa0 نیـــــــستی... xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 و نبودَت، xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 تمــــــــامِ بودم را، xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 "نا"بــــــــود کرد...! xa0 xa0 بیست و یکم آبانگان هزار و سیصد و نود و هف...

  غزلی ناتمام می ماند:                              "نبودن های تو                 &n...

xa0خوشا به حالِ ابراهیمَت...! وصیّـتـش را که تمام کردی، گــَـــه گاهی... فقطــــ گــــــــــــاهی، مرا هم ورق بزن...! xa0 xa0 بیست و سوم مهرِگان هزار و سیصد و نود و پنچ xa0 پ.ن : ابراهیم هادی نازنین! شدّتِ حسادتِ عاشقانه ی زمینیِ مرا به عظمتِ عشقت به خـــــدا، وطن، شهـــــــــــــادت... ببخشای!!! xa0 xa0 xa0 برچسبها: دلتنگی, شکایت...

xa0 راستی... xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 نگفتمت!؟ اهلی که شدم، دیدم "هستی"! هستی ... چنان پشتم، محکم که کوه چون "تو" چنان وسیع که دریا چون "تو" چنان پاک و آرام، عزیزِ دل! که آسمان چون "تو" و چنان گرم که خورشید چون "تو" و من xa0 xa0 xa0 xa0(غرق در تمام گرمای این آغوش) در بودن ِ تو، نیـــــــــــسـ تــَـــــــــــم...! بیست و دوم آذرگان هزار و سیصد و نود و پنج برچسبها: عاشقانه...

xa0 نیستی! همچون خورشید، در روزهای مه آلودِ ابری... xa0 حالا تو هی آسمان ریسمان به هم بباف و مستعصل به علم، اثبات کن بودنت را، به این "یک لنگ در هوای تو، سرگردان مانده!" xa0 آخر... نازنینِ من! هوایت در هوایم که گـُـم باشد، نَـفـَـسـَـت در نـَـفـَـسـَـم که غرق نباشد، شانه ای، برای پریشانیxa0ِ خاطرِ این سر، که نباشد، و "آرامی" برای دل دل کردن های این دلِ وامانده، همگی گواهند به خدایم، که به خدایت: "نیستی...!" xa0 حالا توxa0هی xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0(آرامشِ ثانیه های دل-لرزشم) قرآن و انجیل ...

xa0 خوشا به حالِ ابراهیمَت...! وصیّـتـش را که تمام کردی، گــَـــه گاهی... فقطــــ گــــــــــــاهی، مرا هم ورق بزن...! xa0 xa0 بیست و سوم مهرِگان هزار و سیصد و نود و پنچ xa0 پ.ن : ابراهیم هادی نازنین! شدّتِ حسادتِ عاشقانه ی زمینیِ مرا به عظمتِ عشقت به خـــــدا، وطن، شهـــــــــــــادت... ببخشای!!! xa0 xa0 xa0...

نیستی...و من،دلم، هوایت را...!چشمم، نگاهت را...!گوشم، صدایت را...!تنم، گرمایت را...!xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 کم آورده است!!!بیست و یکم تیرگان هزار و سیصد و نود و دو ...

نیستی...و من، هوایی شده ام!انگار دور، دورِ تو است...!xa0 xa0 xa0 xa0 xa0دلم هوای "تو" را کرده است،xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 هوا، هوسِ باران را،xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0و باران، هوسِ "تو" را...!امان از دستِ هوا و...xa0xa0xa0xa0 امان از دستِ تو و...xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0xa0 امان از منِ خرابِ بی تو!!!سی ام تیرگان هزار و سیصد و نود و دو ...

به هیـــــــــــــــــــچ رسیده ام!و در این هیچـــــــــــــــی،xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 دلم تنها تنگِ دخترکی ست،xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0که یک شبه زن شد...!یازدهم مردادگان هزار و سیصد و نود و دو ...

اینجا -حوالیِ هوای این روزهای من-می گویند پاییــــــــــــــز آمده است!پاییزِ جان فرسا!و من-که تمــــــــــــــــــــامم، تمـــــــــــــــــــــــــــــــام می شود انگار-عزای عمومیِ در دل رااعلام میکنم مبهوتو من-که چتر، تمــــــــــــــام بسته--که عجیــــــــــــــــب دلتنگ بارانم-پایم،بوی کم آوردن می دهد این بارو من-که تاب می خورد هر روز، دلِ بی تابم-تاب نمی آورم به خدا، امــــــــــسال پاییز راهجدهم مهرگانِ بی مهرِ هزار و سیصد و نود و دوپ.ن: اولین شعرِ بدونِ مخاطبِ خاص ...

نه خانه ی من،xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 به بزرگیِ تنفسِ گل های تازه استو نه گلدانی،xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 در هوای خانه ی من،xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 تاب می آورد...خانه ی من،xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 پر از جسدِ گل های خشک شده است!!!دوم آبانگان هزار و سیصد و نود و دوپ.ن: دومین شعرِ بدونِ مخاطبِ خاص ...

تو ای شیطان!تو ای زیباترین معبود،xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 برای بیکران مخلوقِ "این دنیا"!در این انبوهِ بی وقتی،xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0مجالم را،xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 xa0 مَده بر بـــــــــاد...هجدهم آبانگان هزار و سیصد و نود و دو ...

xa0 xa0 به نام او... اویی که مونای مو خرگوشی اش را، بچّه بدنیا آورد! بچــّـه بزرگش کرد! و بچـــّــه ســـــاخـت. xa0 پدرش را، رفیقش... مادرش را، أنیسش... و خودش را، پناهش ساخت! xa0 به نام او... اویی که بچّه اش چندی ست بچّگی نمی کند دیگر! نه بچّه وار می خندد، نه بچّه وار می گِریَد، نه بچّه وار عاشق ست دیگر! xa0 به نام او... به نام اویی که بچّه اش، در بزرگیِ روزگارِ "خودش"، بچّگی اش گم شد! ناخواسته، بالغ شد! و تمامِ دخترانگی اش، به یک شبه، "زن" شد...! xa0 xa0 بیست و نهم شهریورگان هزار و سیصد و نود ...